ندای سبز آزادی :بدرالسادات مفیدی دبیر انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران به ۶ سال حبس تعزیری و ۵ سال محرومیت از فعالیت مطبوعاتی از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب محکوم شد.

به گزارش «تا آزادی روزنامه نگاران زندانی»، اتهامات این روزنامه نگار اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور و فعالیت تبلیغی علیه نظام در دادگاه روز سه شنبه هفته گذشته که به صورت غیرعلنی برگزار شد، توسط قاضی احمدزاده عنوان شده است.

مفیدی پیش از این به مدت ۵ ماه ونیم در بازداشت موقت بوده و هم اکنون با قرار وثیقه آزاد است.

رادیو فردا- مارینا تابوکشاویلی، رئیس بنیاد غیر دولتی حقوق بشر «تاسو»، به رادیو فردا می گوید زنان گرجستان هرگز قتل وحشیانه زنان در ایران را تحمل نخواهند کرد.

طرفداران سازمان های حقوق بشر و گروهی از مردم گرجستان در اعتراض به اعدام ها ، حکم سنگسار و ضایع شدن حقوق زنان در ایران در برابر ساختمان دبیرخانه دولت و کنسولگری ایران در تفلیس میتینگ کردند و خواستار واکنش دولت گرجستان به مجازات های اعدام، سنگسار و تعقیب مدافعان حقوق بشر، خصوصا مدافعین حقوق زنان در جمهوری اسلامی شدند.

خانم تبوکاشویلی در گفتگو با رادیو فردا، با انتقاد از وضعیت حقوق بشر در ایران می گوید: زنان گرجستان به اعتراض های بین المللی به سنگساز زنان در ایران می پیوندد.

اگرچه حکم سنگسار ختنم سکینه محمدی آشتیانی به اتهام زنای محصنه از سال ۱۳۸۴ در زندان به سر می‌برد، با اعتراضات شدید بین المللی مواجه شد و در واکنش به آن ایران حکم سنگسار را لغو کرده است، لیکن، هنوز هم امکان جایگزینی حکم اعدام وی به اتهام زنای محصنه و به قتل همسرش وجود دارد.

لوییز ایناسیو داسیلوا، رئیس جمهوری برزیل، روز شنبه، ۹ مردادماه از محمود احمدی‌نژاد،رئیس جمهوری ایران،‌ و آیت ‌الله خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی خواست تا اگر سکینه محمدی آشتیانی برای ایران ایجاد مشکل و ناراحتی می‌کند، اجازه بدهند وی به برزیل بیاید و از این کشور پناهندگی بگیرد.

ایران با تأکید بر مسلم بودن تخلف سکینه محمدی آشتیانی اعلام کرد که پیشنهاد رئیس‌جمهور برزیل در این باره «احساسی» و از روی بی‌اطلاعی است.

رئیس بنیاد تاسو می گوید: «ما نمی توانیم به چنان خشونتی بی اهمیت باشیم، خشونتی که تمام دنیا را شوکه می کند، بنابر این در اعتراضات و راهپیمائیهای منسجم و همسو با مجامع حقوق بشر دنیا دررابطه با نقض حقوق زنلن در ایران می خواهیم فعالانه شرکت بکنیم و سهمی در آن داشته باشیم. می خواهیم انزجار خود را زمانی که زنی حکم مرگ با روش سنگسار می گیرد، برای همه نشان دهیم.»

خانم تابوکشاویلی بر این عقیده است که دنیا چنین قساوتی را تحمل نخواهد کرد و مجامع بین المللی باید بصورت منجسم این واقعیت (سنگسار) موجود در ایران را محکوم کند.

وی گفت: این اعتراضات (میتینگ گرجستان بر علیه نقض حقوق بشر در ایران) توسط مدافعین حقوق بشر و مردم گرجستان انجام می شود و ما امیدواریم بتوانیم افراد زیادی را برای اعلام اعتراض (به احکام سنگسار و اعدام) در ایران به اعتراضات آتی مان جلب کنیم.

خانم تابوکاشویلی می گوید: «ما مشخصا از رئیس جمهوری، رئیس پارلمان و وزیر خارجه گرجستان انتظار داریم که به احکام اعدام و سنگسار در ایران واکنش شدید و مسئولانه ای بدهند.»

میتینگ روز گذشته گرجستان، سومین اعتراض جمعی مدافعین حقوق بشر و مردم عادی گرجی طی ماه گذشته در اعتراض به احکام سنگسار و اعدام در ایران است.

حالا دیگر می‌توان از با معنی بودن۲۲ خرداد برای فعالان جنبش زنان در ایران سخن گفت، حالا که ۵ سال از ۲۲ خرداد ۸۴ می‌گذرد و فعالان جنبش زنان، می‌روند تا برای پنجمین سال با یادآوری فریادهای ۲۲ خرداد ۸۴ در مقابل دانشگاه تهران، و با یادآوری کتک هایی که در ۲۲ خرداد ۸۵ در میدان هفت تیر خوردند، همچنان از استواری بر خواستی بگویند که ۵ سال پیش تر فریاد کرده بودند و در تمام این پنج سال در توصیف و تحلیل اش هزاران صفحه نوشتند، برایش کتک خوردند، بازداشت شدند، به زندان رفتند و هزینه دادند. ۵ سالی که برای فعالان جنبش زنان در خیابان‌ها گذشت، از بهارستان تا اوین. از خیابان معلم و دادگاه انقلاب تا هفت تیر، ولی عصر، پارک لاله. و این فقط آن چیزی بود که به چشم می آمد، و اتفاق مهم‌تری در جای دیگری داشت رقم می خورد ؛ در خیابان‌های رشت، اصفهان، مهاباد و … اتفاقات زیادی در این ۵ سال افتاده است. برای بسیاری‌شان می‌شد جشن گرفت، برای بسیاری‌شان می‌شد ناراحت شد و زانوی غم بغل گرفت. ۲۲ خرداد یکی از آن روزهایی است که شاید باید «جشن نامه» ای ترتیب می دادیم. که اگر چه ۵ سال تلاش زنان و مردان برابری خواه همچنان نتوانسته نتیجه‌ای که دنبال می‌کرد را روی کاغذها و در روزنامه‌ها و اخبار تغییر دهد، اما پای بسیاری از چیزهای مهم‌تر را به همان کاغذها و اخبار و روزنامه‌ها باز کرد و چیزهایی را در جامعه تغییر داد، که نتیجه‌اش اگر مهم‌تر از تغییر قوانین نباشد، کم اهمیت‌تر نیست. شاید باید در تدارک چنین جشن نامه‌ای می بودیم. اما نکوداشت چیزهایی که به دست آورده‌ایم را به فرصت دیگری فروگذار کردیم و ترجیح دادیم به نکاتی بپردازیم که در این ۵ سال مغفول مانده اند. که به گمان مان این امر بیشتر می‌توانست یاری دهنده ی ما در ادامه ی راهمان باشد، تا بزرگداشت آنچه به دست آورده ایم.

۲

ایده‌ی کتاب حاضر از دل یک بحث طولانی اما بی نتیجه یپرامون کمپین یک میلیون امضا و وضعیت کنونی جامعه ایران پس از ۲۲ خرداد ۸۸ بیرون آمد. بحث بر سر این نکته که ادامه ی یک فعالیت اجتماعی، با افق تغییر قوانین تبعیض آمیز علیه زنان در شرایط حاضر تا چه حد ممکن است؟ این پرسش در بیرون از کمپین از دیرباز با شکل و صورت دیگری همواره مطرح بوده است؛ چنین حرکتی فارغ از امکان، چقدر مفید است؟ پیشاپیش مطالعه ی آنچه در اینجا گردهم آمده است می‌توان از این امر مطمئن بود که نتیجه‌ی مکتوب همان بحث‌ها هم تا چه اندازه می‌تواند مغشوش، ناپیوسته و متناقض باشد. در‌واقع امیدی هم به جمع آوری یک مجموعه ی به هم پیوسته، مکمل و راهگشا نبوده و نیست و صد البته حتی می‌توان مدعی شد که چنین مجموعه‌ای حتی نمی‌تواند مفید هم باشد. در شرایط بحران زده ای که ما در آن قرار داریم، و در روزهایی که نمی‌توانیم حتی آنچه در آینده کوتاه مدت در پیش است را گمانه زنی کنیم، چه بهتر که با مجموعه‌ای از نگاه‌ها به یک پدیده ی تکین مواجه باشیم. شاید بتوانیم از خلال آن‌ها به تحلیل آنچه واقعاً دارد اتفاق می‌افتد بپردازیم و شاید بتوان بدین واسطه فهمید که «چه باید کرد؟».

۳

شکی نیست که چنین مجموعه‌ای حامل یک تناقض هم هست؛ چاپ چنین مجموعه‌ای، آن هم به صورت آنلاین، می‌تواند این اشتباه را متبادر کند که گرداوران این مجموعه بر این گمان اند که «حرف آخر را زده اند». برای آنکه چنین اشتباهی پیش نیاید، شاید لازم باشد که یادآوری کرد که این مجموعه تنها می‌خواهد بهانه ی لازم برای بازکردن باب گفتگو در مورد مسائل جدیدی که کمپین یک میلیون امضا به طور خاص و جنبش زنان به طور عام با آن مواجه است را پیش کشد. بی‌شک نقد آنچه در اینجا گردهم آمده است می‌تواند یگانه پاسخ صحیح به خواست این مجموعه و هدفی باشد که گرداوران آن در سر می پروراندند.

دانلود کتاب دوباره از همان خیابان ها

PDF – 2.2 Mb
دوباره از همان خیابان ها